East London, Organic Development — algorytmiczne miasto

East London to obszar o szczególnie fragmentarycznej strukturze urbanistycznej. W przeciwieństwie do haussmannowskiego centrum Paryża czy regularnej siatki Manhattanu, wschodnie rejony Londynu rozwijały się oddolnie — warstwa po warstwie, bez centralnego planu, reagując na migracje, industrializację i kolejne fale przemian ekonomicznych. Ten zdecentralizowany charakter stał się punktem wyjścia projektu z 2018 roku.

Trzy źródła teoretyczne

Metabolizm — japoński ruch architektoniczny lat 60., który proponował miasto jako żywy organizm: wymieniane kapsułowe moduły mieszkalne wtykane w stałe megastruktury. Kisho Kurokawa i Kenzo Tange pokazali, że architektura może być projektowana jak systemy biologiczne — z wbudowaną zdolnością do ewolucji i wymiany.

Sytuacjonizm — filozofia i ruch artystyczny tego samego okresu. Guy Debord wprowadził pojęcia dérive — spontanicznej wędrówki przez miasto zgodnie z jego "psychogeografią" — i détournement, przekształcania zastanej przestrzeni. Miasto nie jest trwałą strukturą. Jest sceną dla sytuacji.

New Babylon — wieloletni projekt Constanta Nieuwenhuys (1956–1974): sieć powiązanych platform zawieszonych nad starymi miastami, zamieszkiwana przez nomadów bez stałych domów. Przestrzeń jako ciągły eksperyment, nieustannie rekonfigurowana przez tych, którzy ją zamieszkują.

Struktura i moduł

Projekt opracował prototypy modułów opartych na tetrahedronie — jednej ze space-filling polyhedra, wielościanów zdolnych wypełnić przestrzeń bez przerw i bez odpadów poprzez samo powtarzanie. Algorytmiczne budowanie struktur pozwalało generować różne konfiguracje przestrzenne w zależności od warunków miejscowych, gęstości i kierunku wzrostu.

Kluczowa zasada projektu: wielkość przestrzeni nie była narzucona z zewnątrz — była ustalana przez użytkownika. Każda jednostka mogła rozszerzać się lub kurczyć w zależności od aktualnych potrzeb. Struktury rosły organicznie, reagując na ludzkie potrzeby w czasie rzeczywistym — tak jak East London samo w sobie: nieplanowanie, ale z pewną logiką pod spodem.

Znaczenie badania

Projekt stanowił prototypowe badanie możliwości systemu architektonicznego, który odpowiada na miasto takim jakim jest — zdecentralizowane, nieplanowane, żywe — zamiast narzucać mu porządek z zewnątrz. W świecie coraz szybszych zmian demograficznych i ekonomicznych pytanie o adaptacyjność formy architektonicznej pozostaje otwarte.